lunes, abril 03, 2006

Nirvana

我爱你


Alll...gggaaaaaaaaa.....rrrrrrrrnnnnnnooommmm...


yjiaaa - jkhadooorrrriiuuuwæ... æea - øøøøøøøooooooüüü - hhrothgarr...


Cour... dyihagggghhhaaaaa...


aghhiiy, aghiiyy


ogh, ugh


Zum aufgang, mi kurras... mi... kurras... :'(...


Ubi mihi kurras? Ubi mihi mater? Hate, aahteee... ich hate, hast, date, ieit... oght, pud.. sohung. Vita, vit mei.. vit cor mei.. vox cor mei.. lei... lei... mei cor. Da estas allu. Allu. Was mit mihi? ¿What wid mir? Ich liebe, ich bibe, thrinket, brust, dein Bruste, maine Vite, elsker, jeger, libe.. lobe, löbe, libe, lab... loh.. oh... love. Let mi out. Out. si aut


Ritorna me, ritornus pulchrus, purus, puella mea, amata, amatissima, dulcissime! Totam tibi subdo me! Sum ego, sum purus, sum viventes! Ego vivo! Ego amo! Ego sum tuus...


Ego vita, ego solis... mio controlis, mia lingua, mia voce... Où est-ce qu'elle est? Elle est icì, avec moi, je ne suis pas seul. Je ne suis plus seul! Que est-ce que je fairait? Ne sais pas. Pas peux savoir.


Mais je t'aime. È assolutamente vero cara, mio cuor è un mare vivace, difìccilissimo da capire, ma, ¿Che ne frega se l'è? Non importa, magari a un altro, ma non per me... Scusami, sarò bene pronto, c'è cura, c'è... C'è!!!!


¡Oh! Aquí estoy. Aquí me encuentro. O no, no lo sé, no sé, hay velos. Pero sí, eso de mi ha vuelto. No, no pierdo el hilo solo por puotere parlar en cualquier extravagante forma. No, no lo perderé. No lo perderé, aún tengo voz. La voz esa que todo ese ruido parecía ocultar, todo ese mar, ese sonido, ¡Dios mío!


¿Se entiende? ¿Puede algo entenderse? Vivo, vivo... sigo vivo. Aquí está mi voz, la estoy recuperando. Oh, es difícil, pero vivo. Vivo. Dame más vida, dame de beber. Oh, que hermoso pecho. ¡Qué dulce calor! Que tristeza, que vacío había en mi corazón. Nada, como ocultar, como tapar, como superar!!! No, mi voz quebrada, mis cantos para vos eran malvados. Siguen, sigue algo siendolo. Lucha, vencer, ¿no hay acaso confusión en la batalla? Ves el avanzar, ves el sumir, ves, ¡ves! Yo veo, otra vez. Dios mío. ¿Cómo alabar esa mano? ¿Cómo alabar sin alabanzas en el interior? Pero eso es amor, es verdadero amor, sale... sale el ruido, sale el... Ruido. La ... terrible... espantosa... confusión. Catársis. El dolor. Se va. Está afuera. Y tu amor: tu amor miró. Lo vió, lo conoció. Era. Era y lo sabías. Era y lo viste, y ahí... ahí lo expuse aterrado. Aterrado. Desamor en el caos y la confusión. Y tu sonrisa, verdadera de amor, diciendo "¿caos y confusión? Sólo me mostrás fantasmas. Tratás de asustarme con falsas cosas de niño en tu interior. ¿Creés que eso puede asustarme? ¿Creés que eso puede amedrentar el amor?" Entonces me quedo mudo, porque me reconozco en vos. ¡Eso es el amor! Yo... yo había sabido el dolor también en vos. Fantasmas, ¿acaso me importan? Amor, sólo vida, amor, eso es lo que hay en tu corazón. Ahí, enterrado, clavado, penetrado, sin forma de arrancarlo, porque es su maravilla, su unidad. Y ven, ven, recupérate, eleva, no, no temor, no ¡nada de dolor! Nada.


¿Paraíso? ¿Maravilla? ¿La locura me ha invadido? Qué locura tan cuerda, en verdad, aquella que tiene los ojos abiertos y maneja la Realidad. No hay locura. No puedo volverme loco. No, ni sumido el los "nnnnggghhhyyy"... Nada, nada. Pero te lo muestro. Sonríeme ante mis monstruos, y evapóralos con un aliento. Sol, sol a través de las nubes, pero, ¿Qué nubes? Nubes, durante la noche, levantadas por el impacto del fuego, del Sol. Pero el sol, el amanecer, ¡oh, incendia los bosques, casto amanecer! Oh, sol, amanecer, sol, sonrisa... Tus ojos, ¡oh amada! Eso, eso... yo también lo sé. Nada de dolor. ¿Sabes cuan grande que era? Era, como aquél amor pequeño de quien ama pequeño, o más. Dolor quebrando los abismos. Una vez, de chiquito, sentía tanto dolor que quería inventar una palabra que dijera más, más que sólo dolor. Sonor había inventado, no dice nada, pero para mi, lágrimas y lágrimas, como las lágrimas que me salían, y el estremecimiento cada vez que, cada vez que era yo. Y sin engaños, sin temor, que nada hay de extraño. Nada hay por lo que dolerse. Nada, no es locura. ¡¡Tú lo sabes!!


Yo también, yo también dulzura. Tengo para vos una sonrisa infinita. Nada de lo que creas con temor es verdad. ¿Dudarías jamás, temerías jamás? Yo también he dudado y temido... El brillo de mis ojos no se extingue, corazón perfecto y perfumado. No se extingue aunque lo creas, siempre brilla al mirarte. Velo, crece, crece... crece.


Te amo


No hay comentarios.: